Wiek nie jest przeszkodą w skutecznej utracie wagi

Szacowany czas czytania tekstu: 5 min.

Otyłość jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do złego stanu zdrowia ludzi na całym świecie. Istnieje ponad 50 chorób współistniejących związanych z otyłością. Należą do nich między innymi zaburzenia metaboliczne (takie jak cukrzyca typu 2), choroba zwyrodnieniowa stawów, problemy z oddychaiem i poruszaniem się, choroby nowotworowe, zaburzenia emocjonalne i problemy psychospołeczne [4]. Otyłość wiąże się również z chorobami psychiatrycznymi, takimi jak depresja i lęk, oraz przyczynia się do obniżenia samooceny i jakości życia [7,8].

Patologie leżące u podstaw chorób współistniejących z otyłością (takie jak choroba zwyrodnieniowa stawów i miażdżyca) zwykle rozwijają się przez dziesięciolecia jako powolny proces, powodując w ten sposób kumulację szkodliwych skutków dla komórek i tkanek w starszym wieku. Co więcej, proces starzenia się podwójnie i niezależnie wpływa na większość chorób współistniejących związanych z otyłością, w tym choroby współistniejące związane z chorobami naczyniowymi [10,11]. W istocie otyłość w pewnym sensie przyspiesza naturalny proces starzenia się w porównaniu do osób szczupłych w podobnym wieku. W związku z tym starsi pacjenci z otyłością mogą cierpieć na „podwójną chorobę” współistniejącą, na którą podwójnie wpływa zarówno otyłość, jak i starzenie się.

Wdrożenie skutecznego zarządzania otyłością jest ważne dla wszystkich grup wiekowych. Szczególnie istotne jest wdrożenie skutecznych strategii zwalczania otyłości w starszej populacji. Modyfikacja stylu życia w celu zmniejszenia masy ciała stanowi kamień węgielny skutecznego zwalczania otyłości u osób starszych.

Celem niniejszego badania była ocena wpływu wieku na zdolność do utraty wagi poprzez wprowadzenie zmian związanych ze stylem życia.

METODY

Do badania wybrano losowo pacjentów, którzy należeli do szpitalnego ośrodka leczenia otyłości w Warwickshire Institute for the Study of Diabetes, Endocrinology and Metabolism (WISDEM), University Hospitals Coventry and Warwickshire (UHCW) w latach 2005–2016. Wszyscy pacjenci byli objęci zachowawczym leczeniem w ramach szpitalnego systemu leczenia otyłości poprzez wprowadzenie zmian dotyczących stylu życia (w tym wsparcie dietetyczne i psychologiczne).

Wykorzystano pomiary procentowej utraty masy ciała (% WL) i procentowego zmniejszenie wskaźnika masy ciała (% rBMI) po wdrożonych modyfikacjach dotyczących stylu życia. Aby ustalić wpływ wieku pacjenta na% WL i% rBMI, dane zostały posortowane według wieku pacjenta w momencie skierowania: grupa 1 (wiek <60 lat) i grupa 2 (wiek ≥ 60 lat).

W momencie skierowania do szpitalnego ośrodka leczenia otyłości badanych (n = 242) badanych podzielono na grupy 1 i 2 (odpowiednio n = 167 i n = 75) ze względu na wiek. Przedział wiekowy tych pacjentów w momencie rozpoczęcia eksperymentu wynosił 18–78 lat. W każdej badanej grupie przeważały pacjentki (grupa 1: n = 126, 75,4%; grupa 2: n = 45, 60%). 

Czas trwania szpitalnych interwencji dotyczących stylu życia w celu zmniejszenia masy ciała w niniejszym eksperymencie wahał się od 1 do 143 miesięcy. Wyjaśnieniem dla szerokiego zakresu czasu trwania interwencji w stylu życia jest to, że okres eksperymentu u skrajnych pacjentów trwał 1 miesiąc oraz 143 miesięcy. Średni czas wprowadzania zmian w stylu życia uczestników wyniósł 38,9 miesiąca (SD: 32,3). Ponadto czas trwania eksperymentu był podobny zarówno dla grupy 1 (średni czas trwania 41,5 miesiąca; SD 33,1), jak i grupy 2 (średni czas trwania 33,6 miesiąca; SD 30,1). 

Wyjściowe BMI różniło się istotnie między grupami 1 i 2 (odpowiednio 49,7 kgm-2 [SD 8,7] vs 46,9 kgm-2 [SD 6,1]; p <0,05). Znaczna część badanych (n = 106; 43,8%) miała potwierdzone rozpoznanie cukrzycy (DM), przy czym zdecydowana większość miała cukrzycę typu 2 (n = 103) i tylko kilka (n = 3) cukrzycy typu 1. Cukrzyca występowała u 35,3% grupy 1 (n = 59; T2D: n = 56; T1D: n = 3) i 62,7% grupy 2 (n = 47; wszystkie T2D) (tab.1).

WYNIKI

Po wdrożonych zmianach dotyczących stylu życia nie stwierdzono różnic między grupami 1 i 2 w % utraty masy ciała (6,9% [SD: 16,7] vs 7,3% [SD: 11,60]; p = NS) i % redukcji BMI (8,1% [SD: 14,9 ] w porównaniu z 7,8% [SD: 11,7], odpowiednio; p = NS).

Wśród całej grupy badanych nie stwierdzono istotnej korelacji między wiekiem w momencie skierowania do szpitalnego ośrodka leczenia otyłości a% WL (współczynnik korelacji = −,13; P = NS). Dane przedstawiono na wykresie 1. 

W niniejszym badaniu wykazano, że wśród pacjentów z chorobliwą otyłością kierowanych do szpitala na leczenie otyłości skuteczność działań mających na celu zmniejszenie masy ciała w% WL i% rBMI nie zależy od wieku pacjenta. Porównania między pacjentami w wieku <60 lat i ≥ 60 lat w momencie skierowania do ośrodka nie wykazały istotnych różnic w utracie masy ciała między tymi dwiema grupami.

Aby zoptymalizować programy odchudzania oferowane starszym pacjentom z otyłością, należy docenić różnice między stereotypami dotyczącymi wieku i najlepszą praktyką opartą na dowodach. Wbrew nieporozumieniom, niniejsze badanie pokazuje, że starszy wiek nie wiąże się ze zmniejszoną zdolnością pacjentów do utraty znacznej masy ciała

Warto spojrzeć na badanie przeprowadzone przez Batsis i współautorów z udziałem starszych pacjentów (≥ 65 lat) z otyłością na obszarach wiejskich z ograniczonym dostępem do programów zarządzania otyłością. W eksperymencie zastosowano urządzenie do mierzenia aktywności, modyfikacje diety i aktywność tlenową [19].  W tym badaniu potwierdzono wykonalność programu odchudzania, ze stosunkowo dobrą utratą masy ciała (średnio 4,6 kg) i ulepszonymi pomiarami funkcjonowania fizycznego [19]. Podsumowując, dane te oraz wyniki niniejszego badania wskazują, że starszy wiek sam w sobie nie przeszkadza w skutecznym wdrażaniu środków dotyczących zmiany stylu życia przeciwko otyłości. Wręcz przeciwnie, niektóre badania pokazują nawet, że starszy wiek jest predyktorem przestrzegania programów stylu życia w przypadku otyłości i osiągnięcia skutecznej utraty wagi. 

Jakość życia (QOL) jest ważnym czynnikiem wpływającym na ogólny stan zdrowia i dobre samopoczucie. Badanie z 2009 wykazało, że aspekty QOL (np. Funkcjonowanie fizyczne) generalnie pogarszają się wraz z wiekiem u pacjentów ze zwiększonym BMI [21]. Co ciekawe, w tym samym badaniu zauważono, że inne aspekty QOL, takie jak poczucie własnej wartości i niepokój związany z przebywaniem w miejscu publicznym poprawiły się wraz z wiekiem. [21]. Co więcej, w ogólnokrajowym badaniu przeprowadzonym w Nowej Zelandii na osobach starszych (w wieku 55-70 lat) otyłość była predyktorem gorszej jakości życia, z innymi predyktorami obejmującymi choroby przewlekłe, niższy roczny dochód, problemy ze wzrokiem i snem, starszy wiek i mniejsze wykształcenie [22].

Interesujące badanie przeprowadzone przez Moh i współautorów na starszych pacjentach (≥60 lat) z cukrzycą typu II wykazało, że obszar trzewnej tkanki tłuszczowej jest związany z ogólną wydajnością poznawczą. Sugeruje to, że leczenie otyłości trzewnej może zapobiegać pogorszeniu funkcji poznawczych u osób starszych z cukrzycą typu 2 i zmniejszyć globalne obciążenie demencją w starzejących się populacjach [24].

Ponadto w jednym badaniu przekrojowym, które przeprowadzili Ozturk i współautorzy na> 400 osobach w wieku 65 lat lub starszych, wykazano odwrotną zależność między BMI jakością życia [25] .Osoby z otyłością sarkopeniczną miały również zwiększone ryzyko upadków [25].

Wraz ze zwiększonym naciskiem na utrzymanie dobrego samopoczucia w starszym wieku i zdrowego starzenia się, teraz jeszcze ważniejsze jest dążenie do utrzymania jakości życia pacjentów z otyłością, szczególnie u osób w starszym wieku. Dlatego zamiast stawiać liczne bariery (w tym psychiczne, emocjonalne, polityczne i ekonomiczne) między starszymi pacjentami a ich dostępem do programów i usług leczenia otyłości, obecne dowody potwierdzają, że powinniśmy proaktywnie promować oraz zachęcać i ułatwiać wprowadzanie strategii zarządzania otyłością w przypadku tej wrażliwej populacji pacjentów.

WNIOSKI

Podsumowując, niniejsze dane dowodzą, że starszy wiek nie zmniejsza możliwości utraty wagi poprzez wprowadzenie modyfikacji stylu życia w szpitalnym ośrodku leczenia otyłości. Ponieważ choroby współistniejące związane z otyłością pogarszają się wraz z wiekiem, starsi pacjenci z otyłością wymagają dodatkowej uwagi oraz ostrożnego i współczującego podejścia ze strony interdyscyplinarnego zespołu zajmującego się otyłością. W tym celu nasze dane potwierdzają pogląd, że wiek sam w sobie nie powinien wpływać na decyzje kliniczne dotyczące przyjęcia pacjentów do szpitalnych usług leczenia otyłości i zapewniania szpitalnych strategii zarządzania stylem życia. Dowody sugerują również, że starsi pacjenci (w wieku ≥ 60 lat) bardzo dobrze reagują na szpitalne zmiany dotyczące stylu życia. Biorąc pod uwagę znaczenie zdrowego starzenia się, należy zachęcać i ułatwiać odpowiednie kierowanie starszych pacjentów do szpitalnych oddziałów leczenia otyłości, przezwyciężając liczne bariery, które obecnie utrudniają ten proces.

Źródła:

Eimear Leyden, Petra Hanson, Louise Halder, Lucy Rout, Ishbel Cherry, Emma Shuttlewood, Donna Poole, Mark Loveder, Jenny Abraham, Ioannis Kyrou, Harpal S. Randeva, FT Lam, Vinod Menon, Thomas M. Barber. Older age does not influence the success of weight loss through the implementation of lifestyle modificationClinical Endocrinology, 2020; DOI: 10.1111/cen.14354

Czy są tu z nami Trenerzy personalni?

Serdecznie zapraszamy do grupy na Facebook’u Trenerzy Bardzo Personalni.
Znajdziesz tam praktyczne wskazówki, które wzniosą Twoje kompetencje trenerskie na wyższy poziom. Razem z trenerami Krystianem Kaczmarkiem i Błażejem Wesołowskim dzielimy się doświadczeniem i wiedzą zarówno dotyczącą warsztatu jak i biznesu trenera. Dołącz do nas jeśli chcesz rozwijać się pod okiem specjalistów 🙂

Diana Wiśniewska

Od wielu lat interesuje mnie szeroko pojęta aktywność fizyczna. W przeszłości był to taniec współczesny, następnie jazda konna, aż w końcu trafiłam na siłownię. Wtedy narodziła się pasja do treningu siłowego. Obecnie jestem trenerem personalnym. Ukończyłam wiele szkoleń z zakresu dietetyki jak i treningu. W Wielkiej Brytanii ukończyłam rok zerowy na kierunku „Health and Life Sciences” na Coventry University, a obecnie jestem studentką Wychowania Fizycznego na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Sport stał się dla mnie wspaniałą drogą, na której każdego dnia realizuję się zarówno fizycznie jak i intelektualnie.

Dodaj komentarz